فرهنگ شيعيان...در عزاداري

سلام مجدد پس از مدتي تاخير... البته وبلاگ من در مراسم هاي مختلف تغير نام ميده پارسال همين دهه ي محرم به جوانان كربلايي تغيير نام داده بود كه امسال هم به جوانان كربلايي۲ تغيير داده خواهد شد.

بحث هاي مختلفي وجود داره در مورد عزاداري ولي خوب بعضي از اين مباحث مهم تر جلوه ميده چون بيشتر توي چشم مياد صاف و ساده عزاداري يه نوعشه نگاههاي عوامانه به عزاداري و بعضي از حرف ها هم يك نوع ديگه اش اگه يه كم اين مباحث باز تر بشه خيلي خوب ميشه من هم قصد دارم كمي به اين مبحث بپردازم.

يكي از مشكلات عمده ي عزاداي ها خود عزادار هان واقعا همينطوره شما نگاه كنيد اكثر مردم يك سري عقيده هايي دارن يا پاي بعضي از منبر ها بهشون تحميل شده و اون ها هم به سادگي پذيرفته ان يكي از اين عقايد ميشه به همين گريه كردن براي امام حسين(ع) اشاره بعضي از روضه خون ها كه اكثرا سواد دو سال تحصيل توي حوزه رو هم ندارن براي گرم كردن مجلسشون شروع ميكنند به تحميل يك سري عقايد از جمله اين كه اگر شخصي براي امام حسين گريه كنه همه ي گناهاش بخشيده ميشه يا از قبيل اين گونه عقايد بايد بگم چنين عقيده اي مال مسيحيانه كه متاسفانه وارد فرهنگ شيعي هم شده يعني اين كه مسيح كشته شد براي آمرزش ما پس ما مجازيم گناه كنيم و عشق مسيح رو در دل خودمون بگنجانيم... ثواب گريه ي امام حسين جاي خودش بخشيدن گناه جاي خودش بخشيدن گناه و آمرزش اون ها فقط با توبه امكان پذيره اين كه بخواهيم گريه كنيم براي امام حسين اون هم از سر محبت تا گناهانمون بخشيده بشه نميشه درست باشه اما گريه از سر محبت و معرفت به وجود وجودي امام حسين(ع) به طوري كه شخصي با پي بردن به شخصيت امام حسين و الگو گرفتن ازش از گناهان قبلي خودش پشيمون بشه براي نزديك شدن به وجود حسيني يك نوع توبه در محضر خدا محسوب ميشه و ميتونه شخص اين اشكي رو كه براي امام حسين ميريزه يك آمرزشي براي گناهانش تلقي كرد.

مشكلات خطابه  منبري ما خيلي زياده  به طوري كه مردم الان امام حسين رو قبل از اين كه يك مجاهد در مورد ظلم و ستم يك شخص آمر به معروف و نهي از منكر بشناسن يك بخت باز كن و شفا دهنده و يك دكنر حاذق كه غذاي سفره اش رو خوردن تبركه و سر سفره اش نشستن به سفره ات بركت ميده ميشناسن  بعضي از آخوند هاي منبري به جاي اين كه بيان اين فرهنگ رو القا كنند و از مباحث روز مثل ظلم و ستم به مردم غزه و هزاران جاي دنيا سخن بگن ميان از جنگ دليرانه ي ياران امام حسين ميگن...... ياران امام حسين شهيد شدن اگه ياري هم مونده باشه هم مايي كه بايد راه رو ادامه بديم اما فعلا غرق  همون رديف كردن ليست درخواست هامون از امام حسين و حضرت عباس توي روضه ي روز تاسوعاييم.

اما بحث جداي از خود عزادار ها  وسايل عزاداري هم خيلي مهمه مثل علم و كتل و نقاره و قمه هزارتا از اين جور وسايل.......فك كنم بعضي از علم هاي هيئات رو ديديد كه مثل صليب ميمونه شايد كسي بهش توجهي نكنه اما سودجو ها روي كوچكترين نكته توي عزاداري محرم مهمترين رويداد شيعيان در طول سال هست هم نگاه ميكنند اين بارها بهانه شده براي يك مشت وهابي و ناصبي كه شيعيان زاده ي كفر اند و اجنبي خوب چرا بايد هنوز از اين گونه وسايل استفاده كرد؟؟

يا يك دست فلزي كه نمادي از دست بريده ي حضرت ابالفضل محسوب ميشه عكسش رو در دسترس ندارم اما همين دست فلزي يكي از نماد يهود هيچ ربطي هم به چنين ماجرايي نداره اما ساخت چنين دست فلزي باز هم ايجاد شك و شبهه ميكنه خوب چنين چيزي به درد چه ميخوره؟؟؟

نشون دهنده ي چه چيزي ميتونه باشه كدام احتياج رو برطرف ميكنه؟؟؟ جز ضربه زدن دادن بهانه دست يك عده سود جو.

سومين مشكل موجود رفتار بد بعضي از همين عزادار هاست كه معمولا هم ريش هاي بلند و صداهاي كلفتي دارند كه نه تنها با افراد خود هيئتي بلكه با افراد غير هيئتي هم رفتار مناسبي ندارن اكثرا قيافه هاي جدي و خشكي دارن كمي مهربوني هم لازمه.

بعضي از افراد مجلس داغ كنن صداهاي كريه و نا خوشايندي دارن كه دم و دقيقه با صداي بلند دادها متواليشون دل آدم و ميلرزونن چنين رفتاري خيلي هارو از چنين اماكن مقدسي فراري ميده يعني حتما ابراز عشق به امام حسين با گريه هاي بلند و و فرياد هاي پياپي محقق ميشه؟؟ يعني هيچجوره راهي براي  ابراز عشق وجود نداره يعني هر كي آدم مخلصيه چهره ي عبوس و گرفته اي با يك خشونت توي رفتار بايد داشته باشه يعني تمام نظم دهنده هاي هيئت ها اگر اينجوري خودشون رو نشون ندن ممكنه نظم هيئتشون بهم بخوره به عنوان منظم ترين هيئت شناخته نشن؟؟؟؟

كاش ميشد فرهنگ حسيني رو به جاي چنين فرهنگ هاي غلطي جا انداخت كاش ميشد اگر يك سيد يا شيخ فهميده اي رفت بالاي منبر دو كلوم حرف حساب زد و سخنان زيبايي گفت وقتي مردم از حسينيه ميان بيرون چهارتا ليچار بار اون عالم بنده خدا نكنن كه: اصلا كربلا نكرد و من كه از روضه اش خوشم نيومد و اين ديگه كيه كه اوردن!!!

كاش ميشد كه بشه

قال المهدي عليه السلام:

فلئن اخرتني الدهور و عاقني عن نصرك المقدور و لم اكن لمن حاربك محارباً و لمن نصب لك العداوه مناصباً فلاندبنك صباحاً و مساء علي مادهاك . تلهفاً حتي اموت بلوعه المصاب و غصه الاكتياب.

پس اگر روزگاران آمدنم را به تأخير انداخت و مقدرات مرا از ياريت بازداشت

و با آنان كه با تو جنگ مي كردند نجنگيدم ،

و با كساني كه با تو به عداوت پرداختند دشمني نكردم ،

پس همانا صبح و شام برايت ناله و ندبه كنم و به جاي اشك برايت خون بگريم

ـ از سر حسرت بر تو و تأسف بر آنچه تو را گرفتار ساخت و از روي دريغ و اندوه ـ

تا آنكه به سبب سوز اين مصيبت و غصه اين محنت بميرم.